Het verhaal van Esmee
“Mijn lichaam ging pas schreeuwen toen ik de fluisteringen vanbinnen niet meer begreep.”
Aan de buitenkant deed ik het prima. Ik haalde goede cijfers op school, was ambitieus, werkte hard en deed overal mijn best. Ik werkte in de dierenzorg, volgde opleidingen en startte al snel mijn eigen trimsalon. Voor de buitenwereld leek het alsof ik mijn leven helemaal op de rit had.
Maar vanbinnen? Vanbinnen voelde ik me leeg en totaal niet lekker in mijn vel. Ik leefde in een maatschappij die enorm gericht is op presteren en 'het goed doen', maar waarin niemand ons leert wat zingeving is of hoe onze eigen binnenwereld werkt.
“Het gevoel dat dit er nou eenmaal bij hoorde”
Mijn ouders stonden soms machteloos, school gaf adviezen en instanties wezen naar elkaar. Het gevoel dat mij werd meegegeven was hard: ‘Je moet maar accepteren dat dit bij jou hoort.’ Langzaam begon ik te geloven dat die constante onrust en het me niet begrepen voelen nou eenmaal mijn karakter was.
Ik liep keer op keer tegen dezelfde muren op. Ik durfde mezelf niet uit te spreken, stelde geen grenzen en voelde me niet echt gezien. Achteraf begrijp ik dat heel goed: ingrijpende ervaringen en toxische relaties hadden mijn zelfvertrouwen langzaam afgebrokkeld. Ondanks alles bleef ik maar doorrennen en bouwen aan mijn zaak.
Tot mijn lichaam definitief op de rem trapte en ik volledig uitviel. Het was Alsof de stekker er ineens werd uitgetrokken. Dit was het moment dat ik wist: het moet nu écht anders.
Van overleven naar écht begrijpen
In plaats van weer eindeloos te praten over de problemen, kwam ik in aanraking met methodes die wél tot de kern kwamen (zoals EMDR en lichaamsgerichte coaching). Ik was verbaasd: na slechts een paar sessies viel de verlammende druk van jaren plotseling van mijn schouders.
Er ging een wereld voor me open. Ik raakte gefascineerd door de vraag: hoe werkt ons brein eigenlijk? En hoe slaan emoties en ervaringen zich fysiek op in ons lichaam?
Tijdens deze periode van verdieping leerde ik meer over mezelf dan in alle jaren daarvoor. Een van mijn grootste inzichten was dat mijn onrust terug te leiden was naar onderdrukte boosheid die ik al vanaf mijn zevende met me meedroeg. Omdat ik had geleerd dat boosheid 'slecht' was, kon ik geen grenzen aangeven. Terwijl boosheid in essentie juist de fysiologische emotie is die jou laat voelen dat er een grens is bereikt!
“Het was altijd ik die mezelf niet zag”
Ik dook diep in de werking van het zenuwstelsel, voeding, hormonen en de wisselwerking tussen lichaam en geest.
Hoe meer ik leerde, hoe beter ik mijn lichaam begreep. Ik ontdekte dat mijn lichaam niet 'stuk' was, maar juist heel goed in staat was om te herstellen. Mijn uitval was geen zwakte; het uitvallen was een manier van mijn lichaam om te gaan schreeuwen omdat ik de fluisteringen niet begreep.
Hoe meer ik mijn eigen binnenwereld begon te zien en mezelf erkenning gaf, hoe minder ik afhankelijk werd van goedkeuring van de buitenwereld. Ik realiseerde me: het was altijd ik die mezelf niet zag.
Waarom leren we dit niet op school?
Toen ik de rust, de levensvreugde en mijn eigen autoriteit terugvond, bleef er één grote vraag door mijn hoofd spoken:
“Waarom zijn deze fundamentele tools over onze binnenwereld geen basis die we op school leren?”
Met alle moderne wetenschappelijke kennis van nu, gecombineerd met de oude wijsheden over de menselijke geest en het lichaam, is het simpelweg niet nodig dat we doelloos vastlopen of ons ware potentieel niet leren kennen.
Dat is waarom ik Terra Nova Academy heb opgericht.
Ik ben er niet om jou te vertellen hoe je moet leven of om jou te 'fixen'. Ik ben er om de kennis en de tools aan te reiken die ik vroeger zelf zo hard nodig had. Zodat jij niet jarenlang hoeft te zoeken, maar vandaag al kunt leren luisteren naar jouw lichaam, begrijpen hoe jouw brein werkt en stappen in de krachtige mens die jij in de kern al bent.